ادبیات عامه پسند: با كلاس ها
 وجود رمان‌های خوش نوشت و خوش خوان در میان عامه پسندها، اتفاقی است كه می تواند بازار كتاب ما را متحول كند. كاری كه كتاب های همین سه نویسنده كرده.
رمانی كه در انبار نماند
پرینوش صنیعی هنوز هم با خاطرات رمان سهم من زندگی می كند، رمانی كه به چاپ چهاردهم رسیده و زمانی ركورددار تعداد چاپ در یك سال شد. خود صنیعی درباره استقبال و چاپ های متعدد این رمان می گوید: چاپ اول كه درآمد به سرعت نایاب شد.
خیلی تعجب كردم. اولش فكر كردم فامیل ها و آشناها خریده اند ولی بعد با خودم فكر كردم كه این قدر فامیل ندارم! باز باورم نمی شد. تا اینكه آن همه خواننده زنگ زدند و اظهار كردند این شبیه زندگی ماست.
پرینوش صنیعی، متولد 1328 تهران در محله شاپور است. البته خودش می گوید: من خودم را تهرانی نمی دانم. ما در اصل خوزستانی هستیم و هنوز هم خون جنوبی را در خودم حس می كنم.

صنیعی خواندن و ادبیات را از كودكی شروع كرده است و از كتابخانه پدرش. پدرم مجبورمان كرده بود كتاب بخوانیم.
آن روزها علاقه او شعر و آن هم شعر عاشقانه بوده است: دفتری هم به تقلید از پدر و مادرم درست كرده بودم كه خاطرات روزانه ام را می نوشتم كه بعدها شد دفتر شعر.
نوشتن توی خانه ما از وظایف روزانه بود. اولین رمان هایی كه خوانده است، آثار جمال زاده و سووشون سیمین دانشور است: هنوز هم سووشون را می خوانم و دوستش دارم . با چنین سابقه ای، صنیعی به سراغ رشته ادبی در دبیرستان و رشته روان شناسی در دانشگاه می رود: آن موقع نمی دانستم كه قرار است نویسنده باشم ولی حالا و باز هم اگر بخواهم از نو شروع كنم، می روم رشته روان شناسی، چون خیلی به درد كار نویسندگی می خورد. به كسانی هم كه علاقه به نوشتن دارند، توصیه می كنم حتما روان شناسی بخوانند.
بعد از پایان تحصیلات، صنیعی به یك مؤسسه حمایتی یا به قول خودش مؤسسه تربیتی شهرداری می رود و این تازه اول قصه است. صنیعی كه سمت مشاور خانواده را به عهده داشته، با انواع و اقسام مشكلات زنان روبه رو می شود؛ مشكلاتی كه بعدها تبدیل به سوژه داستان هایش می شوند: من متوجه شدم كه یك نسل از زنان، در یك رده سنی نزدیك به خودم زندگی خاصی داشته اند كه حالا امروز آن زندگی گذشته و دیگر خبری از آن نیست .
یكی از ماجراها و مشكلات آن زندگی گذشته، قضیه ازدواج اجباری دختران بود. صنیعی یك گزارش از این پدیده می نویسد كه لحن داستانی دارد. وقتی گزارش را به مسئولان مؤسسه می دهد با واكنش های متفاوتی روبه رو می شود: بعضی ها واكنش منفی نشان دادند. بعضی ها هم تشویق كردند و گفتند كار را چاپ كن. ناشرم، دوست شوهرم است.
وقتی شوهرم مرا به او معرفی كرد، اولش گفت نمی دانم چرا زن ها این قدر اصرار به نوشتن داستان دارند؟ گفت این داستان ها سال ها در انبار می ماند و خاك می خورد! آخرش هم توی رودربایستی حاضر شد متن من را بخواند. بعد كه خواند استقبال كرد و كتاب چاپ شد .
سهم من كه عنوانش از شعر تولدی دیگر گرفته شده، داستان یك دختر شهرستانی است كه در دهه 40 با خانواده اش به تهران می آید و جریانات اجتماعی آن روز تا اوایل دهه 70 را از سر می گذراند.
سهم من ، عشق نافرجام میان دختری از یك خانواده سنتی و یك دكتر داروساز را روایت می كند. این دو در سال های جوانی به خاطر مخالفت خانواده دختر به هم نمی رسند و سال ها بعد كه به طور اتفاقی همدیگر را ملاقات می كنند و همه چیز برای ازدواج آنها مهیاست، باز هم ازدواجشان سر نمی گیرد و رمان در فضایی غمبار به پایان می رسد: البته پایان خوش برای رمان بیشتر جذاب است. من خودم بعد از پایان خوش رمان راحت تر می خوابم .
اهمیت سهم من در نگارش یك رمان سیاسی- اجتماعی پر از جزئیات و تصاویر دقیق تاریخی است. مثلا صنیعی به خوبی اشكالات گروه های مبارز غیرمذهبی را در این رمان تصویر كرده است.
صنیعی خودش می گوید كه اصرار داشته رمانش غم انگیز باشد: وقتی آن را می نوشتم گاهی گریه ام می گرفت و اشكم سرازیر می شد. این سرنوشت نسل من و امثال من بود. بعد كه كتاب چاپ شد و دیدم خواننده ها هم نامه می نویسند كه ما گریه كردیم، فهمیدم همان طور كه دلم می خواسته نوشته ام .
رمان بعدی صنیعی، پدر آن دیگری ، رمانی روان شناسانه بود: دوست نداشتم توی موفقیت كتاب اول غرق بشوم . و رمان جدید او كه برای نمایشگاه كتاب همین امسال آماده شده، یك رمان زندگینامه ای است: رنج همبستگی ، ماجرای لاله و لادن بیژنی، دوقلوهای به هم پیوسته ایرانی را روایت می كند.
پرینوش صنیعی هنوز و علی رغم موفقیتش دارد با همان ناشر اول كار می كند. دلیل خوبی هم برای خودش دارد: من هنوز آن حرف اول ناشرم یادم هست. می خواهم ثابت كنم نویسنده های زن ایرانی پیشرفت زیادی كرده اند .

همشهری
http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=22532

نظر
نویسنده: محمود موحدان | تاریخ ارسال: سه شنبه 25 فروردین 1388 | ساعت ارسال:10:12 ق.ظ | دسته: گفتگوبانویسندگان ,
لینک این ارسال: /post/1386
این ارسال در - ساعت - ویرایش شد.